سلام
1. از اینکه با کمی تأخیر سالگرد تولدمون رو تبریک میگم شرمنده؛ بذارید به حساب «ا.ا.ت»ی مزمن!
2. قصهی راه افتادن این وبلاگ رو اجّر براتون گفت، فقط یه چیزی رو یادش رفت بگه، اونم این که: من (اهبر) زمانی که بعد از خوندن کامنتهای این جوون (اجّر) علاقه و استعداد فراوونش در نوشتن رو کشف کردم، گفتم حیفه که هرز بره، برای همین با توجه به «ا.ا.ت»ی خفنی که ازش سراغ داشتم خودم یه وبلاگ افتتاح کردم و کلیدشو دادم دستش.
اون هم که تو رودربایستی مونده بود چسبید به وبلاگنویسی و الان برای خودش یه پا بلاگر شده!
حالا هم که این وبلاگ افتاده رو غلطک و بنده هم به اندازهی کافی دغدغهی رسیدگی به وبلاگ خودم رو دارم، کمکم سعی میکنم بار و بندیلم رو از اینجا جمع کنم و کلِ مسوولیت رو به عهدهی اجّرجان بذارم.
البته سعی میکنم هر چند وقت یه بار با په آپدیت در خدمتتون باشم تا خدای نکرده فراموش نشم و اسمم از بین نویسندههای وبلاگ حذف نشه.
3. بنده در همین جا و طی همین اعلامیه پس از خارج شدن غیر رسمی از بین نویسندگان اصلی وبلاگ، اعلام استقلال نموده، به استحضار میرسانم: از این به بعد نکتهسنجیهای عدیدهی بعضی از بازدیدکنندگان دیگه شامل حال بنده نمیشه و از این به بعد هر وقت دلم خواست هر مطلبی که میخوام رو اینجا آپ میکنم و به دوستان نکتهسنج (از جمله داوود و کلیهی بستگان سببی و نسبی ایشون) اخطار میکنم از search کردن مطالب ارسالی بنده در گوگل اکیداً خودداری فرمایند و گرنه هرچی دیدن از چشم خودشون دیدن!!!
4. من رفیق نیمهراه نیستم، «ا.ات»ی حاد دارم، همین!
سرتان سبز، لبتان قرمز!!!
دوست کوچک شما
اهبر
